Enzo Maiorca, kontrarioa

captura-de-pantalla-2016-11-16-a-las-17-45-06
Enzo Maiorka siziliarra, bere lehen errekorretako bat lortu zuenean.

(Post hau irakurri bitartean soinu banda hau entzun dezazuen gomendatu nahi nizueke, ahal dela aurikularrekin; Eric Serra frantziarrak Luc Bessonen The big blue filmarentzat sortutakoa da, itsaspean sentiaraziko zaituzte)

Leonard Cohenen heriotzak itzalean utzi du beste galera handi bat, Enzo Maiorka apneistarena. 80. hamarraldian ezagun egin zen munduan, Jaques Mayolekin izandako urpeko lehia zinemara eraman zuelako Luc Besson zuzendari frantziarrak. Kasu arraroak izan ziren, bai Jaques Mayol eta bai Enzo Maiorka, itsaspean kasik arrainen pare ibiltzeko gaitasuna baitzeukaten. Oso epe motzean, 40 metrotik 100 metrora jaisteko gaitasun atletikoa garatu zuten, eta zientzialarien arreta piztu zuten, misterioski, urpean bihotza ikaragarri geldotzeko gai zirelako. Hortxe zegoen hainbeste irautearen arrazoia, bihotza zinez muskulu baten gisa kudeatzeko abilidadea, eta, horri esker, oxigeno gabe irauteko erraztasuna. Bi zangoko izurdeak bezalakoak ziren biak ala biak.

Urte haietan, urpean ahalik eta gehien jaistea lehiaketa bilakatu zuten Enzo Maiorcak eta Jaques Mayolek, eta bien arteko lehia mitikoa sortu zen, garaiko komunikabideek elikatu zutena, eta guganaino Luc Bessoni esker iritsi zena, esan bezala, Le grand bleu filmari esker.

captura-de-pantalla-2016-11-16-a-las-17-49-35
Eskuinean, Jaques Mayol, ezkerrean, Enzo Maiorca.

Lehenagotik ere erakutsia zuen Luc Bessonek itsaspean filmatzeko fintasuna, eta urari bere balio sinbolikoa eta metaforikoa itzultzeko artea. Garaian, gorderik ez daukadan kritika gogoangarria egin zion Mikel Insaustik, Eginen (egunkari mundial hartan), eta urteetan gorderik izan nuen, etxe aldaketaren batean galdu arteraino. Kritikak, funtsean, filmaren balio metaforikoa azpimarratzen zuen, hartan jorratzen baitzen gu guztion jatorri likidoa, eta nonbait gordetzen dugun uretara itzultzeko bulkada, gehienetan sumatzen dena itsasoarekiko daukagun liluran. Beno, oso gogoz ari naiz, beharbada ez zuen hori esaten, baina horixe oroitzen dut neuk.

Horrez gain, Wong Kar-Wairen In the mood for love hipertxalotuaren aurrekari modukoa ere badela iruditzen zait, slow motion-aren erabilera benetan apartekoa egin zuelako, sedukzioaren instante magikoa luzatuz eta hartan olgeta eginez, horretarako bideo-klipen teknikak bereganatuz, eta Eric Serraren musika oso modu deigarrian erabilita (Atlantis-en ere biak elkarren arteko lana eginak ziren), hain zuzen ere aipatutako In the mood for love filmean Kar-Waik Shigeru Umebayashiren musikarekin egin zuen bezala. Sedukzioa, Jean Marc Barren eta Rosanna Arquetteren artekoa, literalki sentitu zitekeen film hartan, kamera geldoaren, argazki dotore batean eta musika zoragarri baten konbinaketari esker; eta zer espero du ikusleak, maitasun istorio batez, hura sentitzea ez bada?

Luc Bessonek autorezko film tranpatia egin zuen, bi apneisten arteko leia puztuz eta karikaturizatuz, baina niretzat film bikaina da, gai sakon eta konplexua edozeinentzat egiten zuelako irensgarri, edo, nahi baduzue, maistream xamar. Milos Formanen Amadeus filmaren eskema antzekotsua baliatu zuen (Enzo Maiorca zen Sallieri), berez, publiko zabalarentzat zaila eta urrunekoa izan zitekeen gaia morbo poxin batekin edulkoratu, eta hop, aurrera. Zinema den ametsen fabrikaren logikaren oso barruan dagoen erabakia da, oso maiz egin dena (baita maisu handienek ere).

Jaques Mayol, filmaren protagonista, Luc Bessonek ederki mitifikatzen duena Jean Marc Barren edertasun mediterraneoari esker, pertsona berezia izan zen, eta beti bizi izan zuen lehia gogo gutxiz, itsasoari gogorki eta ia mistikoki lotua baitzegoen, eta lehia iruditzen zitzaiolako nahiko banala. Lehia utzi zuenean itsasontzi batean bizi izan zen, eta baleen artean ibili zen, harik eta, zahartuta, urpean murgiltzeko gaitasuna galtzean, bere buruaz beste egin zuen arte, arbola batetik bere burua zintzilikatuz.

captura-de-pantalla-2016-11-16-a-las-17-52-30
Eskuinean, Jean Reno, Enzo Maiorka gorpuztu zuen The big blue filman; eskuinekoa, Jean Marc Barr, Jaques Mayol izan zen.

 

Advertisements

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Aldatu )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Aldatu )

Connecting to %s